Ξέρω πως θά 'ναι ο θάνατος.
Και θά 'χω αφήσει τόσα πίσω.
Ιδέες, αποφάσεις
κι αυτή τη συγκατοίκηση με τον Μπαχ
που ήταν ασφυκτική.
Κι ένας ακόμη άγνωστος
θα μείνει με τους αγνώστους.
Μπορεί και να θυμάμαι:
Τα χέρια σου, τα μάτια σου,
την πέτρα που έσκυψες και μάζεψες
δίπλα απ' τη θάλασσα.
Γι' αυτό σου λέω...
Ξέρω πως θα 'ναι ο θάνατος.
Μια απλή βραδιά.
Όπως οι άλλες.

Περικλής Κοροβέσης

ΠΟΥ ΚΡΥΒΕΤΑΙ Ο ΦΑΣΙΣΜΟΣ ΚΑΙ Η ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΚΗ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ
[μια αργοπορημένη κατάθεση για τη δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου (το κείμενο προηγείται των επεισοδίων στη Γάζα)]

Τα πρόσφατα γεγονότα σχολιάστηκαν ήδη πολυπτυχώς από αρκετούς (στοχαστές και μη). Δε θεωρώ πως έχω λοιπόν κάτι να προσθέσω. Η καταδίκη μιας τέτοιας δολοφονικής πράξης είναι αυτονόητη και μας εξοργίζει ακόμη βαθύτερα από κάθε άλλη στυγνή δολοφονία καθώς αγγίζει το πιο ευαίσθητο όριο. Και αυτό συμβαίνει όταν ένας φορέας που χρέος έχει πάνω απ' όλα να υπηρετεί και να προστατεύει τον πολίτη, άλλοτε τον ξυλοκοπά ή στη δεδομένη περίπτωση τον πυροβολεί πολλώ μάλλον όταν το θύμα είναι ένα ανήλικο παιδί. Θέλω ωστόσο να σταθώ σε ένα άλλο σημείο που έχω την αίθηση πως δε φωτίστηκε επαρκώς ούτε σημειώθηκε, κυρίως γιατί όσοι εκφέρουν ευθαρσώς απόψεις πάνω στην επικαιρότητα κανένα συμφέρον δεν έχουν να το αγγίξουν (αυτό αφορά κυρίως πολιτικούς-κάθε παράταξης δυστυχώς- και δημοσιογράφους). Και είναι αυτό του λεγόμενου μέσου Έλληνα, του μέσου πολίτη. Τα κόμματα τον γλύφουν παρουσιάζοντάς τον άλλοτε ως πλανημένο θύμα και άλλοτε ως ευφυή, καταφερτζή και δημοκράτη με απόλυτη εμπιστοσύνη σε αυτόν (ο λαός ξέρει, ο λαός βλέπει κλπ) ενώ οι δαίμονες- δημοσιογράφοι παρομοίως. Αμφότεροι ιδιοτελώς φυσικά. Οι μεν στοχεύοντας στην ψήφο του, οι δε στην ακροαματικότητα και χειραγώγησή του. Και όμως ο φασισμός δεν κρύβεται στους θεσμούς , ή καλύτερα δεν κρύβεται και δεν αναπνέει μόνο στους θεσμούς. Θα αναφέρω ένα περιστατικό του οποίου έτυχα αυτόπτης μάρτυρας.
Πριν από δέκα περίπου ημέρες -θα ταν γύρω στις δύο το μεσημέρι- περίμενα το λεωφορείο στην Ακαδημίας για το σπίτι. Δίπλα μου μια παρέα φοιτητών κολλούσε απόλυτα ειρηνικά (και με σελοτέιπ) μικρά αφισάκια στα τζάμια των λεωφορείων. Δε φαίνονταν εκπρόσωποι συγκεκριμένης παράταξης. Και τα αφισάκια έγραφαν αυτονόητα και δίκαια -κατ' εμέ- αιτήματα του τύπου "Να αποδοθεί δικαιοσύνη" ή "Να πληρώσουν οι δολοφόνοι" και άλλα παρόμοια. Κάποια στιγμή ανέρτησαν ένα αφισάκι που έγραφε "Κάτω η πολιτική της ΝΔ-να πληρώσουν οι ένοχοι" ενώ - και το τονίζουμε αυτό- είχε κολληθεί προηγουμένως και αφισάκι εναντίον του δικομματισμού. Μόλις είδε το αφισάκι εναντίον της ΝΔ μια καλοαναθρεμμένη πενηντάρα κυρία λύσσαξε. Όρμηξε στο λεωφορείο και με βία κατέσκισε το αφισάκι μπροστά στα απορημένα -αν μη τι άλλο- μάτια των παιδιών. Και να πεις πως ήταν η Ντόρα Μπακογιάννη το κατανοώ. ΄"-Γιατί παιδιά η ΝΔ; Τι σας έφταιξε η ΝΔ; Εμείς την ψηφίσαμε τη ΝΔ!!" έλεγε ωρυόμενη αντί να κοιτάξει να το κρύψει...
Τα παιδιά ούτε έβρισαν ούτε θύμωσαν αλλά μάλλον ταράχτηκαν και προσπαθούσαν με επιχειρήματα να της εξηγήσουν πόσο απαράδεκτο ήταν να το σκίσει κλπ. Μάλιστα εντός ολίγου επενέβη και άλλη επαναστάτρια κυράτσα προς υπεράσπισην της πρώτης!
Το παραπάνω γεγονός δείχνει κατ' εμε που ακριβώς λανθάνει ο φασισμός. Στη νοικοκυρά και στον νοικοκύρη δηλαδή... Αυτοί, ή αν θέλετε εμείς οι Κωλοέλληνες εκθρέψαμε αυτό το βίαιο διεφθαρμένο κράτος, αυτό το ανώμαλο μόρφωμα και το στηρίζουμε με πράξη καθημερινή και ψήφο. Θέλω εδώ, πέρα από τον μέσο Έλληνα να αναφερθώ και στους "φίλους" του δημοσιογράφους με τους οποίους πάει πακέτο. Δύο σημεία:
-Γιατί δεν επισημάνθηκε από κανέναν και πουθενά το αν μη τι άλλο εύστοχο, αξιοπρεπές και επικριτικό για την κοινωνία μας (όσο και αυτοεπικριτικό) άρθρο του νυν αρχιεπισκόπου Ιερώνυμου; Το ενδιαφέρον είναι πως όταν το αναζήτησα στο google μου το εμφάνισαν κυρίως σάιτ αντιεξουσιαστικά!! Όταν ο μακαρίτης έκανε συλαλλητήρια για τις ταυτότητες ή σε κάθε του ανέκδοτο τα κανάλια οργίαζαν και τα προέβαλλαν πάντοτε με ευχαρίστηση...
Πράγματι μπορούμε να πούμε πως τα ΜΜΕ απέφυγαν τον Ιερώνυμο και το άρθρο του κυριολεκτικά όπως ο διάολος το λιβάνι...
-Μια δεύτερη αναφορά έχει να κάνει με το παράδειγμα της Νικολούλη. Πρόσφατα παρακολούθησα μια αξιόλογη και συγκινητική συνέντευξη του Περικλή Κοροβέση στη συμπαθητική εκπομπή "Πρωταγωνιστές". Η Νικολούλη ήταν αυτή που κατηγόρησε αυτόν τον άξιο διανοητή και κατατρεγμένο πρόσωπο ως δολοφόνο της 17Ν, κατηγορία που τον σπίλωσε για αρκετά μεγάλο διάστημα. Για μια συγγνώμη -έστω μετά την απροκάλυπτη χυδαιότητα- ούτε λόγος..
Το πού κρύβεται ο φασισμός λοιπόν, πού η -κατά Καμύ- πανούκλα πρέπει να μας προβληματίσει βαθύτερα και περισσότερο από μια εύκολη επίκριση παραγόντων έξω (θα θέλαμε...) από μας.

Γιατί λοιπόν ένα blog; Και γιατί "υπνοβάτης"; Τα πρώτα ερωτήματα που μου έρχονται στο νου εδράζονται σε έναν ψυχαναγκασμό αυτουπονόμευσης που με συνοδεύει διαρκώς. Ας είναι. Εδώ λοιπόν θα φιλοξενούνται σκέψεις που χαρακτηριστικό τους κοινό οφείλει να είναι, απλώς, μια ποιότητα. Τα στερεότυπα δεν μας εκφράζουν. Ο φασισμός όποιουδήποτε τύπου, απ' όπου κι αν προέρχεται, μας είναι απεχθής. Μας ενδιαφέρει επίσης η Τέχνη και ιδίως, λόγω μιας παραξενιάς του blogger, αυτή της Ποίησης. Από εκεί και πέρα σκέψεις ημερολογιακού τύπου με αφορμή ο,τιδήποτε -απ' το πιο καθημερινό περιστατικό μέχρι το πιο μείζον- θα κατατίθενται εδώ. Αν ξεκινάει αυτό το blog ξεκινάει από καθαρή ανάγκη του γράφοντος για έκφραση και επικοινωνία -κατόπιν βιώσεως αδιεξόδων προσωπικών και κοινωνικών-, αλλά και για κατάθεση απόψεων, ή απλά σκέψεων που ίσως συναντήσουν άλλες σκέψεις, άλλες ποιότητες και νυμφευμένες να παίρνουν αυθύπαρκτα έναν δρόμο δικό τους.
Η ιδέα του υπνοβάτη με είλκυε ανέκαθεν, όπως και αυτή του αλαφροϊσκιωτου. Ναι με ενδιαφέρει κάπου κάπου ο υπήκοος του "άλλου" ,του "απόκοσμου" και του οράματος.
"Αλαφροίσκιωτε καλέ για πες απόψε τι είδες;
-Νύχτα γιομάτη θάματα, νύχτα σπαρμένη μάγια"
θα πει ο Σολωμός. Όσο βεβαίως τα θάματα και τα μάγια απουσιάζουν από μια σύγχρονη ζωή
στρέφομαι στην ποίηση αλλά και πιστεύω στην αναγκαιότητα των blogs ως χώρων αυτοέκφρασης και ελέυθερης σκέψης. Λοιπόν πολλά είπα... Λίγη ποίηση:


"Η οδοντιατρική, εξελιγμένη σε διπλωματική
δεξιοτεχνία,
μας υπόσχεται έναν αυριανό Χρυσόν Αιώνα.
Η μετάβαση είναι σκληρή και επομένως
χρειαζόμαστε το γέλιο
από λαμπρούς κοπτήρες και γομφίους
αγαθών προθέσεων.
Οι καιροί μας δεν είναι ακόμα ασφαλείς
ούτε αρκετά λογικοί
για τα πρόσωπα να εκθέσουν την κοινότοπη θλίψη.
Οι ονειροπόλοι συνεχίζουν να λένε "Η ανθρώπινη
αδελφότητα θα μετατρέψει αυτόν τον τόπο
σ' έναν γελαστό παράδεισο"
Δε με πείθουν. Ο δημόσιος ανδρας, αν συμβεί αυτό,
δεν θα χρειάζεται ασκήσεις προσώπου,
εκτός από σπάνιες περιπτώσεις: όταν αισθάνεται καλά,
όταν είναι χαρούμενος την άνοιξη κι ανάλογα
θα κινεί το πρόσωπό του.
Όμως τα ανθρώπινα πλάσματα είναι
απ' τη φύση τους θλιμμένα.
Ας είναι έτσι λοιπόν. Δεν είναι τόσο κακό αυτό."

Βισουάβα Σιμπόρσκα, από το ποίημα "Χαμόγελα"
μτφ. Βασίλης Καραβίτης


και ένα ποίημα του υπνοβάτη:-)

ΣΥΝΤΑΓΜΑ ΝΥΧΤΑ
Ή
ΜΙΑ ΣΚΗΝΗ

Μια γατούλα που ψάχνει
στα σκουπίδια τριγύρω
να ανταμώσει με έννοιες
όπως Φύση και Κόσμος.