Γιατί λοιπόν ένα blog; Και γιατί "υπνοβάτης"; Τα πρώτα ερωτήματα που μου έρχονται στο νου εδράζονται σε έναν ψυχαναγκασμό αυτουπονόμευσης που με συνοδεύει διαρκώς. Ας είναι. Εδώ λοιπόν θα φιλοξενούνται σκέψεις που χαρακτηριστικό τους κοινό οφείλει να είναι, απλώς, μια ποιότητα. Τα στερεότυπα δεν μας εκφράζουν. Ο φασισμός όποιουδήποτε τύπου, απ' όπου κι αν προέρχεται, μας είναι απεχθής. Μας ενδιαφέρει επίσης η Τέχνη και ιδίως, λόγω μιας παραξενιάς του blogger, αυτή της Ποίησης. Από εκεί και πέρα σκέψεις ημερολογιακού τύπου με αφορμή ο,τιδήποτε -απ' το πιο καθημερινό περιστατικό μέχρι το πιο μείζον- θα κατατίθενται εδώ. Αν ξεκινάει αυτό το blog ξεκινάει από καθαρή ανάγκη του γράφοντος για έκφραση και επικοινωνία -κατόπιν βιώσεως αδιεξόδων προσωπικών και κοινωνικών-, αλλά και για κατάθεση απόψεων, ή απλά σκέψεων που ίσως συναντήσουν άλλες σκέψεις, άλλες ποιότητες και νυμφευμένες να παίρνουν αυθύπαρκτα έναν δρόμο δικό τους.
Η ιδέα του υπνοβάτη με είλκυε ανέκαθεν, όπως και αυτή του αλαφροϊσκιωτου. Ναι με ενδιαφέρει κάπου κάπου ο υπήκοος του "άλλου" ,του "απόκοσμου" και του οράματος.
"Αλαφροίσκιωτε καλέ για πες απόψε τι είδες;
-Νύχτα γιομάτη θάματα, νύχτα σπαρμένη μάγια"
θα πει ο Σολωμός. Όσο βεβαίως τα θάματα και τα μάγια απουσιάζουν από μια σύγχρονη ζωή
στρέφομαι στην ποίηση αλλά και πιστεύω στην αναγκαιότητα των blogs ως χώρων αυτοέκφρασης και ελέυθερης σκέψης. Λοιπόν πολλά είπα... Λίγη ποίηση:


"Η οδοντιατρική, εξελιγμένη σε διπλωματική
δεξιοτεχνία,
μας υπόσχεται έναν αυριανό Χρυσόν Αιώνα.
Η μετάβαση είναι σκληρή και επομένως
χρειαζόμαστε το γέλιο
από λαμπρούς κοπτήρες και γομφίους
αγαθών προθέσεων.
Οι καιροί μας δεν είναι ακόμα ασφαλείς
ούτε αρκετά λογικοί
για τα πρόσωπα να εκθέσουν την κοινότοπη θλίψη.
Οι ονειροπόλοι συνεχίζουν να λένε "Η ανθρώπινη
αδελφότητα θα μετατρέψει αυτόν τον τόπο
σ' έναν γελαστό παράδεισο"
Δε με πείθουν. Ο δημόσιος ανδρας, αν συμβεί αυτό,
δεν θα χρειάζεται ασκήσεις προσώπου,
εκτός από σπάνιες περιπτώσεις: όταν αισθάνεται καλά,
όταν είναι χαρούμενος την άνοιξη κι ανάλογα
θα κινεί το πρόσωπό του.
Όμως τα ανθρώπινα πλάσματα είναι
απ' τη φύση τους θλιμμένα.
Ας είναι έτσι λοιπόν. Δεν είναι τόσο κακό αυτό."

Βισουάβα Σιμπόρσκα, από το ποίημα "Χαμόγελα"
μτφ. Βασίλης Καραβίτης


και ένα ποίημα του υπνοβάτη:-)

ΣΥΝΤΑΓΜΑ ΝΥΧΤΑ
Ή
ΜΙΑ ΣΚΗΝΗ

Μια γατούλα που ψάχνει
στα σκουπίδια τριγύρω
να ανταμώσει με έννοιες
όπως Φύση και Κόσμος.